មូលនិធិពាក្យ

នេះ

ពាក្យ

តុលា, 1913 ។


រក្សាសិទ្ធិ, 1913, ដោយ HW PERCIVAL ។

ពេលវេលាជាមួយមិត្តភក្ដិ។

 

តើអ្វីជាហេតុផលនៃគោលលទ្ធិនៃដង្វាយធួននិងរបៀបដែលវាអាចផ្សះផ្សាជាមួយនឹងច្បាប់កម្ម?

ប្រសិនបើដង្វាយធួនត្រូវបានធ្វើឡើងតាមព្យញ្ជនៈហើយបុព្វហេតុដែលនិយាយថាបានធ្វើដង្វាយធួនចាំបាច់ត្រូវចាត់ទុកជាព្យញ្ជនៈគ្មានការពន្យល់សមហេតុផលអំពីគោលលទ្ធិទេ។ គ្មានការពន្យល់ណាអាចសមហេតុផលទេ។ គោលលទ្ធិមិនសមហេតុផលទេ។ រឿងរ៉ាវមួយចំនួននៅក្នុងប្រវត្ដិសាស្ដ្រគឺពិតជាគួរស្អប់ខ្ពើមណាស់ចំពោះភាពឆ្គាំឆ្គងដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមក្នុងការព្យាបាលដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមចំពោះហេតុផលនិងឧត្តមភាពនៃយុត្តិធម៌ដូចជាគោលលទ្ធិនៃដង្វាយធួន។ គោលលទ្ធិគឺ៖

មានព្រះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់ដែលរស់នៅបានបង្កើតផ្ទៃមេឃនិងផែនដីនិងអ្វីៗទាំងអស់។ ព្រះបានបង្កើតមនុស្សដោយគ្មានទោសនិងភាពល្ងង់ខ្លៅហើយបានដាក់គាត់នៅក្នុងសួនរីករាយមួយដែលត្រូវបានល្បួង។ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតអ្នកល្បួងរបស់ព្រះអង្គ។ ហើយព្រះបានប្រាប់មនុស្សថាបើគាត់ចុះចាញ់នឹងការល្បួងគាត់ប្រាកដជាស្លាប់ជាមិនខាន។ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតប្រពន្ធមួយសំរាប់អ័ដាមហើយពួកគេបានបរិភោគផ្លែឈើដែលព្រះហាមពួកគេមិនអោយបរិភោគពីព្រោះពួកគេជឿថាវាគឺជាអាហារដ៏ល្អហើយនឹងធ្វើអោយពួកគេមានប្រាជ្ញា។ បន្ទាប់មកព្រះជាម្ចាស់បានដាក់បណ្តាសាផែនដីហើយដាក់បណ្តាសាដល់អ័ដាមនិងអេវ៉ាហើយបណ្តេញពួកគេចេញពីសួនច្បារហើយបានដាក់បណ្តាសាដល់កូនចៅដែលពួកគេត្រូវបង្កើត។ ហើយបណ្តាសានៃសេចក្តីទុក្ខព្រួយនិងការរងទុក្ខនិងសេចក្តីស្លាប់បានធ្លាក់លើមនុស្សលោកនាពេលអនាគតដោយសារតែអ័ដាមនិងអេវ៉ាបរិភោគផ្លែឈើដែលព្រះហាមពួកគេមិនអោយបរិភោគ។ ព្រះមិនអាចឬមិនអាចដកបណ្តាសារបស់គាត់ចេញទេរហូតមកដល់ពេលដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា«ទ្រង់បានប្រទានព្រះរាជបុត្រាទ្រង់តែមួយគឺព្រះយេស៊ូជាយញ្ញបូជាឈាមដើម្បីដកបណ្តាសាចេញ។ ព្រះបានទទួលយកព្រះយេស៊ូវជាដង្វាយធួនសម្រាប់ការធ្វើខុសរបស់មនុស្សជាតិដោយមានលក្ខខណ្ឌថា«អ្នកណាដែលជឿដល់ព្រះអង្គមិនត្រូវវិនាសឡើយ»ហើយដោយមានការសន្យាថាតាមរយៈជំនឿបែបនេះពួកគេនឹង«មានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច»។ ដោយសារតែបណ្តាសារបស់ព្រះព្រលឹងនីមួយៗដែលគាត់បានបង្កើតសម្រាប់រូបកាយនីមួយៗដែលបានកើតនៅក្នុងលោកីយត្រូវបានបំផ្លាញហើយព្រលឹងនីមួយៗដែលគាត់បានធ្វើត្រូវវិនាសទៅក្នុងពិភពលោក។ ហើយបន្ទាប់ពីការស្លាប់នៃរូបកាយព្រលឹងនឹងត្រូវវិនាសទៅឋាននរកជាកន្លែងដែលវាមិនអាចស្លាប់ប៉ុន្តែត្រូវរងទុក្ខទារុណកម្មគ្មានទីបញ្ចប់លុះត្រាតែព្រលឹងមុនពេលស្លាប់ជឿថាខ្លួនជាមនុស្សមានបាបហើយជឿថាព្រះយេស៊ូវបានមកជួយសង្រ្គោះវាពីអំពើបាបរបស់វា ; ឈាមដែលព្រះយេស៊ូវត្រូវបានគេនិយាយថាបានបង្ហូរនៅលើឈើឆ្កាងគឺជាតម្លៃដែលព្រះទទួលយកកូនប្រុសតែមួយរបស់ព្រះអង្គជាដង្វាយធួនសំរាប់អំពើបាបនិងថ្លៃលោះនៃព្រលឹងហើយបន្ទាប់មកព្រលឹងនឹងត្រូវបានទទួលយកបន្ទាប់ពីការស្លាប់ទៅស្ថានសួគ៌។

ចំពោះមនុស្សដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងក្រោមឥទិ្ធពលចាស់នៃព្រះវិហាររបស់ពួកគេហើយជាពិសេសប្រសិនបើពួកគេមិនស្គាល់ច្បាប់វិទ្យាសាស្ត្រធម្មជាតិការស្គាល់ច្បាស់របស់ពួកគេជាមួយនឹងសេចក្តីថ្លែងទាំងនេះនឹងជួយសម្តែងនូវភាពខុសប្លែកពីធម្មជាតិនិងរារាំងពួកគេពីការចម្លែក។ នៅពេលពិនិត្យមើលដោយមើលហេតុផលពួកគេត្រូវបានគេមើលឃើញនៅក្នុងភាពអាក្រាតរបស់ពួកគេហើយមិនមែនភ្លើងឆេះឋាននរកទាំងអស់អាចរារាំងអ្នកដែលឃើញដូច្នេះមិនឱ្យបដិសេធគោលលទ្ធិបែបនេះទេ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលបដិសេធគោលលទ្ធិមិនគួរបដិសេធព្រះឡើយ។ ព្រះមិនទទួលខុសត្រូវចំពោះគោលលទ្ធិទេ។

គោលលទ្ធិនៃដង្វាយធួនមិនអាចត្រូវបានផ្សះផ្សាជាមួយនឹងច្បាប់កម្មទេពីព្រោះនៅពេលនោះដង្វាយធួនអាចជាព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលមិនសមហេតុផលនិងមិនសមហេតុផលបំផុតដែលត្រូវបានកត់ត្រាចំណែកកម្មផលគឺជាច្បាប់ប្រតិបត្តិការយុត្តិធម៌។ ប្រសិនបើដង្វាយធួនគឺជាទង្វើនៃយុត្តិធម៌ដ៏ទេវភាពនោះយុត្តិធម៌របស់ព្រះនឹងក្លាយជារឿងមិនត្រឹមត្រូវនិងអយុត្តិធម៌ជាងអំពើខុសច្បាប់នៃជីវិតរមែងស្លាប់។ តើមានឪពុកណាដែលនឹងផ្តល់ឱ្យកូនប្រុសតែម្នាក់របស់គាត់ដែលត្រូវបានគេធ្វើទុក្ខបុកម្នេញនិងឆ្កាងសំលាប់ដោយបុរសជាច្រើនបានធ្វើដោយខ្លួនឯងហើយអ្នកណាដោយសារតែគាត់មិនដឹងពីរបៀបធ្វើឱ្យពួកគេប្រព្រឹត្ដស្របតាមការសប្បាយរបស់គាត់បានប្រកាសថា បណ្តាសានៃការបំផ្លិចបំផ្លាញលើពួកគេ; បន្ទាប់មកបានប្រែចិត្តពីការដាក់បណ្តាសារបស់គាត់ហើយយល់ព្រមអភ័យទោសឱ្យពួកគេប្រសិនបើពួកគេជឿថាគាត់បានអភ័យទោសឱ្យពួកគេហើយថាការស្លាប់និងការបង្ហូរឈាមកូនប្រុសរបស់គាត់បានលើកលែងទោសពួកគេពីអំពើរបស់ពួកគេ។

វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការគិតពីសកម្មភាពបែបនេះថាជាព្រះ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចជឿថាវាជាមនុស្សបានទេ។ អ្នកដែលស្រឡាញ់ការលេងដោយយុត្តិធម៌និងយុត្តិធម៌តែងតែអាណិតអាសូរចំពោះបុរសដែលមានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរនិងមិត្តភាពចំពោះកូនប្រុសហើយទាមទារឱ្យមានការដាក់ទណ្ឌកម្មលើឪពុក។ អ្នកដែលស្រឡាញ់យុត្តិធម៌នឹងមើលងាយគំនិតដែលថាម៉ានីកនគួរស្វែងរកការអភ័យទោសពីអ្នកបង្កើតរបស់ពួកគេ។ គាត់នឹងទាមទារឱ្យអ្នកផលិតគួរតែស្វែងរកការអត់ទោសឱ្យពួកគេចំពោះការធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាម៉ានីកហើយនឹងទទូចថាអ្នកផលិតត្រូវតែបញ្ឈប់និងកែកំហុសជាច្រើនរបស់គាត់ហើយធ្វើឱ្យល្អរាល់កំហុសដែលគាត់បានធ្វើ។ គាត់ត្រូវតែលុបបំបាត់ចោលនូវរាល់ទុក្ខសោកនិងទុក្ខវេទនាដែលគាត់បានបណ្តាលឱ្យចូលមកក្នុងពិភពលោកហើយដែលគាត់បានអះអាងថាគាត់មានចំណេះដឹងជាមុនឬផ្សេងទៀតដែលគាត់ត្រូវតែបំពាក់មេនគីនរបស់គាត់មិនមែនគ្រាន់តែជាហេតុផលវាងវៃគ្រប់គ្រាន់ទេ សួររកយុត្តិធម៍នៃច្បាប់របស់ព្រះអង្គប៉ុន្តែដោយមានភាពវៃឆ្លាតគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីអោយពួកគេអាចមើលឃើញយុត្ដិធម៌ខ្លះៗក្នុងអំពើដែលគាត់បានប្រព្រឹត្ដដូច្នេះពួកគេនឹងយកកន្លែងរបស់ខ្លួននៅលើពិភពលោកហើយទៅបំពេញការងារដោយស្ម័គ្រចិត្តជំនួសអោយពួកគេធ្វើជាទាសករ។ ពួកគេខ្លះហាក់ដូចជារីករាយនឹងភាពប្រណីតដែលមិនមានការចង់បាននិងភាពរីករាយឋានៈនិងគុណសម្បត្តិដែលទ្រព្យសម្បត្តិនិងការបង្កាត់ពូជអាចផ្តល់ឱ្យខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតត្រូវបានដឹកនាំឆ្លងកាត់ជីវិតដោយភាពអត់ឃ្លានទុក្ខព្រួយនិងជំងឺ។

ម៉្យាងទៀតមិនមានអេកូនិយមឬវប្បធម៌គឺជាការធានាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បុរសម្នាក់ដែលនិយាយថាៈបុរសគឺជាការផលិតនៃការវិវត្តន៍; ការវិវត្តន៍គឺជាសកម្មភាពឬលទ្ធផលនៃសកម្មភាពនៃកម្លាំងពិការភ្នែកនិងបញ្ហាពិការភ្នែក។ សេចក្តីស្លាប់បញ្ចប់ទាំងអស់។ គ្មាននរក; គ្មានព្រះអង្គសង្គ្រោះទេ។ គ្មានព្រះទេ។ ក្នុងសកលលោកគ្មានយុត្តិធម៌ទេ។

វាសមហេតុផលជាងក្នុងការនិយាយថា: មានភាពយុត្តិធម៌នៅក្នុងសកលលោក; សម្រាប់យុត្តិធម៌គឺជាសកម្មភាពត្រឹមត្រូវនៃច្បាប់ហើយសកលលោកត្រូវតែគ្រប់គ្រងដោយច្បាប់។ ប្រសិនបើច្បាប់ត្រូវបានទាមទារសម្រាប់ដំណើរការហាងលក់គ្រឿងម៉ាស៊ីនដើម្បីការពារកុំឱ្យវាទៅជាកម្ទេចនោះច្បាប់មិនចាំបាច់តិចជាងនេះទេសម្រាប់ដំណើរការម៉ាស៊ីនរបស់សកលលោក។ គ្មានស្ថាប័នណាមួយអាចត្រូវបានអនុវត្តដោយគ្មានការណែនាំឬការវៃឆ្លាតជាដុំ ៗ ឡើយ។ ត្រូវតែមានភាពវៃឆ្លាតនៅក្នុងសកលលោកដែលអស្ចារ្យគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីដឹកនាំប្រតិបត្តិការរបស់វា។

ត្រូវតែមានការពិតខ្លះនៅក្នុងជំនឿលើដង្វាយធួនដែលបានរស់នៅហើយត្រូវបានគេស្វាគមន៍នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់មនុស្សអស់រយៈពេលជិតពីរពាន់ឆ្នាំហើយសព្វថ្ងៃនេះមានចំនួនអ្នកគាំទ្ររាប់លាននាក់។ គោលលទ្ធិនៃដង្វាយធួនគឺផ្អែកលើសេចក្តីពិតគ្រឹះដ៏ធំមួយនៃការវិវត្តន៍របស់មនុស្ស។ សេចក្តីពិតនេះត្រូវបានធ្វើឱ្យវង្វេងស្មារតីនិងវង្វេងស្មារតីដោយគ្មានការបណ្តុះបណ្តាលនិងការអភិវឌ្ឍដែលមិនមានគំនិតគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីមានគភ៌។ វាត្រូវបានបំបៅដោយភាពអាត្មានិយមក្រោមឥទិ្ធពលនៃភាពសាហាវឃោរឃៅនិងការសំលាប់ហើយបានក្លាយជាទម្រង់បច្ចុប្បន្នរបស់វាតាមរយៈយុគសម័យនៃភាពល្ងង់ខ្លៅ។ វាមានអាយុតិចជាងហាសិបឆ្នាំចាប់តាំងពីមនុស្សបានចាប់ផ្តើមចោទសួរពីគោលលទ្ធិនៃដង្វាយធួន។ គោលលទ្ធិបានរស់នៅហើយនឹងរស់នៅព្រោះមានការពិតខ្លះនៅក្នុងគំនិតនៃទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់មនុស្សចំពោះព្រះរបស់គាត់ហើយដោយសារតែគំនិតលះបង់ដើម្បីប្រយោជន៍អ្នកដទៃ។ ឥឡូវនេះប្រជាជនចាប់ផ្តើមគិតអំពីគំនិតទាំងពីរនេះ។ ទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់បុរសម្នាក់ចំពោះព្រះរបស់គាត់និងការលះបង់ខ្លួនឯងសម្រាប់អ្នកដទៃគឺជាសេចក្ដីពិតពីរនៅក្នុងគោលលទ្ធិនៃដង្វាយធួន។

បុរសគឺជាពាក្យទូទៅដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីចាត់តាំងអង្គការមនុស្សដោយគោលការណ៍និងលក្ខណៈពិសេសរបស់វា។ យោងទៅតាមទស្សនៈរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទបុរសគឺជារូបបីអង្គគឺវិញ្ញាណព្រលឹងនិងរូបកាយ។

រាងកាយត្រូវបានបង្កើតឡើងពីធាតុនៃផែនដីហើយជារូបកាយ។ ព្រលឹងគឺជាទំរង់នៅលើរឺដែលរូបវ័ន្តដែលត្រូវបានបង្កើតហើយដែលជាញ្ញាណ។ វាគឺជាចិត្តសាស្ត្រ។ វិញ្ញាណគឺជាជីវិតជាសកលដែលចូលមកនិងធ្វើឱ្យព្រលឹងនិងរូបកាយមានជីវិត។ វាត្រូវបានគេហៅថាខាងវិញ្ញាណ។ វិញ្ញាណព្រលឹងនិងរាងកាយបង្កើតបានជាមនុស្សធម្មជាតិបុរសដែលស្លាប់។ ពេលស្លាប់ទៅវិញ្ញាណឬជីវិតរបស់មនុស្សត្រឡប់ទៅរកជីវិតជាសកលវិញ។ រាងកាយដែលតែងតែទទួលរងនូវការស្លាប់និងការរលាយត្រឡប់តាមរយៈការបែកបាក់ទៅក្នុងរូបវ័ន្តដែលវាត្រូវបានផ្សំឡើង។ ហើយព្រលឹងឬទំរង់នៃរូបរាងស្រមោលដូចជារសាត់ទៅឆ្ងាយជាមួយនឹងការរលាយនៃរាងកាយហើយត្រូវបានស្រូបយកដោយធាតុ astral និងពិភពចិត្តវិទ្យាដែលវាបានកើតឡើង។

យោងទៅតាមគោលលទ្ធិរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះត្រៃឯកនៅក្នុងយូនីធី។ មនុស្សបីឬខ្លឹមសារក្នុងឯកភាពតែមួយនៃសារធាតុ។ ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះវរបិតាព្រះរាជបុត្រានិងព្រះជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ព្រះវរបិតាគឺជាអ្នកបង្កើត។ ព្រះជាព្រះរាជបុត្រាគឺជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ។ ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធជាអ្នកសំរាលទុក្ខ។ ការចិញ្ចឹមជីវិតទាំងបីនេះក្នុងអង្គតែមួយ។

ព្រះជាម្ចាស់ជាចិត្តគំនិតមានមុនកំណើតពិភពលោកនិងការចាប់ផ្តើម។ ព្រះ, ចិត្ត, បង្ហាញលក្ខណៈជាធម្មជាតិនិងជាទេវភាព។ ចិត្តដែលធ្វើសកម្មភាពតាមរយៈធម្មជាតិបង្កើតបានជារូបរាងនិងជីវិតរបស់មនុស្ស។ នេះគឺជាបុរសធម្មជាតិដែលត្រូវទទួលរងនូវការស្លាប់ហើយអ្នកដែលត្រូវតែស្លាប់លើកលែងតែបានលើកឡើងពីការស្លាប់ដោយការធ្វើអន្តរាគមន៍ដ៏ទេវភាពទៅក្នុងស្ថានភាពអមតភាព។

ចិត្ត (“ ព្រះជាឪពុក”“ ឪពុកនៅស្ថានសួគ៌”) គឺជាគំនិតខ្ពស់។ ដែលបញ្ជូនផ្នែកមួយនៃខ្លួនវាផ្ទាល់កាំរស្មីមួយ ("ព្រះអង្គសង្គ្រោះ" ឬ "ព្រះបុត្រា") ដែលជាគំនិតទាបដើម្បីចូលនិងរស់នៅក្នុងមនុស្សរមែងស្លាប់មួយរយៈ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលនោះគំនិតទាបឬកាំរស្មីពីកំរិតខ្ពស់ទុកឱ្យមនុស្សរមែងស្លាប់ត្រឡប់ទៅឪពុកវិញប៉ុន្តែបញ្ជូនគំនិតមួយផ្សេងទៀត (“ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ” ឬ“ ព្រះដ៏កំសាន្តចិត្ត” ឬ“ អ្នកជំនួយ”) ជំនួយការឬគ្រូបង្រៀនដើម្បីជួយដល់អ្នកដែលបានទទួលឬទទួលយកចិត្តគំនិតជាអ្នកសង្គ្រោះដើម្បីសម្រេចបេសកកម្មរបស់ខ្លួនជាការងារដែលខ្លួនបានធ្វើ។ ការចាប់កំណើតនៃចំណែកនៃគំនិតដ៏ទេវភាពដែលត្រូវបានគេហៅថាជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះគឺជាឬអាចជាអ្នកប្រោសលោះនៃមនុស្សរមែងស្លាប់ពីអំពើបាបនិងជាអ្នកសង្គ្រោះពីសេចក្តីស្លាប់។ មនុស្សរមែងស្លាប់បុរសនៃសាច់ឈាមដែលវាបានមកឬអាចមកដោយវត្តមាននៃទេវភាពនៅក្នុងខ្លួនរៀនពីរបៀបដើម្បីផ្លាស់ប្តូរហើយអាចផ្លាស់ប្តូរពីស្ថានភាពធម្មជាតិនិងមរណភាពរបស់គាត់ទៅជាស្ថានភាពដ៏ទេវភាពនិងអមតៈ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយប្រសិនបើបុរសមិនគួរអនុវត្តការវិវឌ្ឍន៍ពីជីវិតរមែងស្លាប់ទៅអមតៈនោះគាត់ត្រូវតែស្ថិតនៅក្រោមច្បាប់នៃជីវិតរមែងស្លាប់ហើយត្រូវតែស្លាប់។

ប្រជាជននៅលើផែនដីមិនបានផុសចេញពីបុរសរមែងស្លាប់ម្នាក់និងស្ត្រីរមែងស្លាប់ម្នាក់ទេ។ រាល់ជីវិតរមែងស្លាប់ក្នុងលោកដែលជាមនុស្សត្រូវបានហៅដោយព្រះជាច្រើន។ សម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូបមានព្រះមួយជាគំនិត។ រាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់ៗក្នុងលោកនេះគឺនៅលើលោកនេះជាលើកទីមួយហើយប៉ុន្តែចិត្តគំនិតដែលកំពុងដំណើរការតាមរយៈឬនៅក្នុងនោះមនុស្សនៅលើពិភពលោកមិនមានសកម្មភាពដូចពេលនេះទេ។ គំនិតបានធ្វើស្រដៀងនឹងរាងកាយមនុស្សដទៃទៀតនៃជីវិតរបស់ពួកគេកាលពីអតីតកាល។ ប្រសិនបើមិនទទួលបានជោគជ័យក្នុងការដោះស្រាយនិងធ្វើឱ្យល្អឥតខ្ចោះនូវអាថ៌កំបាំងនៃការចាប់ជាតិនិងដង្វាយធួនខណៈពេលដែលកំពុងធ្វើជាមួយឬនៅក្នុងរាងកាយមនុស្សបច្ចុប្បន្ននោះរូបកាយនិងទំរង់ (ព្រលឹងចិត្ត) នឹងត្រូវស្លាប់ហើយគំនិតនោះជាប់ទាក់ទងនឹងវានឹងត្រូវចាប់កំណើតម្តងហើយម្តងទៀតរហូតដល់ ការត្រាស់ដឹងគ្រប់គ្រាន់ត្រូវមានរហូតដល់ដង្វាយធួនឬមួយត្រូវបានសម្រេច។

ចិត្តដែលកើតក្នុងមនុស្សណាម្នាក់គឺជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះបានមកជួយសង្រ្គោះបុរសនោះ ឲ្យ រួចផុតពីសេចក្តីស្លាប់ប្រសិនបើមនុស្សផ្ទាល់ខ្លួននឹងមានជំនឿលើប្រសិទ្ធភាពរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះដើម្បីយកឈ្នះលើសេចក្តីស្លាប់ដោយធ្វើតាមព្រះបន្ទូលដែលព្រះសង្គ្រោះដែលជាចិត្តមនុស្សបានធ្វើឱ្យគេស្គាល់ ; ហើយការបង្រៀនត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយតាមកំរិតជំនឿរបស់បុរសនោះ។ ប្រសិនបើបុរសទទួលយកចិត្តគំនិតជាអ្នកសង្គ្រោះហើយធ្វើតាមការណែនាំដែលគាត់ទទួលបន្ទាប់មកគាត់នឹងសំអាតរាងកាយរបស់គាត់ពីភាពមិនស្អាតស្អំនឹងបញ្ឈប់សកម្មភាពខុសឆ្គង (អំពើបាប) ដោយសកម្មភាពត្រឹមត្រូវ (សេចក្ដីសុចរិត) ហើយនឹងរក្សារូបកាយរមែងស្លាប់របស់គាត់រហូតដល់គាត់បានលោះ។ ព្រលឹងរបស់គាត់ដែលជាទំរង់នៃរូបវ័ន្តរាងកាយរបស់គាត់ពីសេចក្តីស្លាប់ហើយធ្វើអោយវាមានជីវិតអមតៈ។ សកម្មភាពនៃការបណ្តុះបណ្តាលមនុស្សរមែងស្លាប់និងការផ្លាស់ប្តូរវាទៅជាអមតៈគឺជាការឆ្កាង។ គំនិតត្រូវបានគេឆ្កាងនៅលើឈើឆ្កាងនៃសាច់; ប៉ុន្ដែតាមរយៈការឆ្កាងដែលរមែងតែងតែស្លាប់ដែលជាកម្មវត្ថុនៃសេចក្ដីស្លាប់អាចឈ្នះសេចក្ដីស្លាប់និងទទួលបានជីវិតអមតៈ។ បន្ទាប់មកមរណភាពបានដាក់អមតភាពហើយត្រូវបានលើកឡើងដល់ពិភពនៃអមតៈ។ ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះដែលជាមនុស្សមានចិត្តគំនិតបានសំរេចបេសកកម្មរបស់ខ្លួន។ គាត់បានបំពេញកិច្ចការដែលគាត់ត្រូវធ្វើដើម្បីអោយគាត់អាចវិលត្រឡប់ទៅរកឪពុកនៅស្ថានបរមសុខវិញ។ ទោះយ៉ាងណាប្រសិនបើបុរសដែលបានទទួលយកគំនិតខាងសាសនាជាអ្នកសង្គ្រោះរបស់ខ្លួនប៉ុន្តែអ្នកដែលមានជំនឿឬចំណេះដឹងមិនល្អគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើតាមការបង្រៀនដែលគាត់បានទទួលនោះចិត្តមនុស្សនៅតែត្រូវបានគេឆ្កាងប៉ុន្តែវាគឺជាការឆ្កាងដោយការមិនជឿនិងការសង្ស័យ នៃជីវិតរមែងស្លាប់នេះ។ វាគឺជាការឆ្កាងជារៀងរាល់ថ្ងៃដែលគំនិតស៊ូទ្រាំនៅលើឬនៅលើឈើឆ្កាងនៃសាច់របស់វា។ សម្រាប់មនុស្ស, វគ្គសិក្សាគឺ: រាងកាយស្លាប់។ ដើមកំណើតនៃគំនិតទៅក្នុងនរកគឺជាការបំបែកគំនិតនោះចេញពីសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នាខាងសាច់ឈាមនិងខាងសាច់ឈាមរបស់វាក្នុងកំឡុងពេលបន្ទាប់ពីការស្លាប់។ កើតឡើងពីមនុស្សស្លាប់គឺជាការបំបែកចេញពីសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នា។ ការឡើងទៅលើមេឃជាកន្លែងដែលគាត់“ វិនិច្ឆ័យយ៉ាងរហ័សនិងស្លាប់” ត្រូវបានអនុវត្តតាមការកំណត់នូវអ្វីដែលជាលក្ខខណ្ឌនៃរូបកាយរមែងស្លាប់និងចិត្តដែលនឹងត្រូវបង្កើតសម្រាប់ការចុះមកបន្ទាប់របស់គាត់ចូលក្នុងពិភពលោកដោយមានគោលបំណងនៃឥទ្ធិពល ការបំភ្លឺនិងដង្វាយធួន។

ចំពោះបុរសដែលបានសង្រ្គោះដែលមានគំនិតខាងសាច់ឈាមធ្វើឱ្យជីវិតអមតៈជីវិតទាំងមូលរបស់ព្រះយេស៊ូវត្រូវតែឆ្លងកាត់នៅពេលដែលពួកគេកំពុងរស់នៅក្នុងរូបកាយខាងសាច់ឈាម។ សេចក្ដីស្លាប់ត្រូវតែយកឈ្នះមុននឹងរូបកាយស្លាប់។ ការធ្លាក់ចូលទៅក្នុងនរកត្រូវតែមានមុនពេលមិនមែនបន្ទាប់ពីការស្លាប់នៃរាងកាយ; ការឡើងទៅស្ថានបរមសុខត្រូវតែសំរេចនៅពេលរូបកាយនៅរស់។ ទាំងអស់នេះត្រូវធ្វើដោយស្មារតីស្ម័គ្រចិត្តនិងចំណេះដឹង។ ប្រសិនបើវាមិនមែនទេហើយបុរសគ្រាន់តែមានជំនឿលើចិត្តគំនិតរបស់ខ្លួនថាជាអ្នកសង្គ្រោះហើយបើទោះបីជាយល់ពីរបៀបដែលមិនបានទទួលនូវជីវិតអមតៈមុនពេលស្លាប់ក៏ដោយក៏គាត់បានស្លាប់បន្ទាប់មកពេលក្រោយសម្រាប់ការចុះមកនៃបរិយាកាសពិភពលោកនិង គំនិតមនុស្សនឹងមិនចូលទៅក្នុងទម្រង់ជាមនុស្សដែលគាត់បានហៅថាជាមនុស្សនោះទេប៉ុន្តែចិត្តនេះដើរតួជាអ្នកសំរាលទុក្ខ (ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ) ដែលបម្រើព្រលឹងមនុស្សហើយជំនួសកូនរបស់ព្រះ។ ឬគំនិតដែលបានកើតក្នុងជីវិតឬជីវិតមុន។ វាធ្វើសកម្មភាពដូច្នេះដោយសារតែការទទួលយកគំនិតពីមនុស្សមុនជាបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ វាគឺជាអ្នកលួងលោមនៅជុំវិញគាត់ដែលបំផុសគំនិតណែនាំផ្តល់ការណែនាំដូច្នេះប្រសិនបើមនុស្សមានឆន្ទៈគាត់អាចបន្តការងារសម្រាប់អមតភាពដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកក្នុងជីវិតមុនកាត់បន្ថយរយៈពេលស្លាប់។

មនុស្សដែលនឹងមិនងាកទៅរកពន្លឺសម្រាប់ពន្លឺត្រូវតែស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹតហើយគោរពច្បាប់នៃជីវិតរមែងស្លាប់។ ពួកគេទទួលរងនូវការស្លាប់ហើយចិត្តដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគេត្រូវតែឆ្លងកាត់ឋាននរកក្នុងជីវិតនិងអំឡុងពេលដែលវាបែកចេញពីទំនាក់ទំនងនៅលើផែនដីបន្ទាប់ពីមរណភាពហើយនេះត្រូវតែបន្តឆ្លងកាត់យុគសម័យរហូតដល់វាមានឆន្ទៈនិងអាចមើលឃើញពន្លឺដើម្បីលើកឡើង ជីវិតរមែងស្លាប់អមតៈនិងក្លាយជាប្រភពតែមួយរបស់ឪពុកគឺឪពុកនៅស្ថានសួគ៌ដែលមិនអាចស្កប់ស្កល់រហូតដល់ភាពល្ងង់ខ្លៅផ្តល់នូវចំណេះដឹងហើយភាពងងឹតត្រូវបានប្រែទៅជាពន្លឺ។ ដំណើរការនេះត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុង វិចារណកថាដែលរស់នៅជារៀងរហូត។ ១៦, នស ១-២, និងនៅ គ្រាជាមួយមិត្តនៅក្នុងព្រះបន្ទូល។ ៤ ទំព័រ ១៨៩ និង វ៉ុល។ ៨ ទំព័រ ១៩០ ។

ដោយការយល់ដឹងអំពីគោលលទ្ធិនៃដង្វាយធួនមនុស្សម្នាក់អាចយល់ពីអត្ថន័យរបស់«ហើយព្រះទ្រង់ស្រឡាញ់មនុស្សលោកដល់ម៉្លេះបានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រាទ្រង់តែមួយដើម្បី ឲ្យ អ្នកណាដែលជឿដល់ទ្រង់មិនត្រូវវិនាសឡើយគឺ ឲ្យ មានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ»។ ជាមួយនឹងការយល់ដឹងនេះគោលលទ្ធិនៃដង្វាយធួនត្រូវបានផ្សះផ្សាជាមួយនឹងច្បាប់នៃយុត្តិធម៌ថេរនិងអស់កល្បជានិច្ចដែលមិនចេះរីងស្ងួតដែលជាច្បាប់នៃកម្ម។ នេះនឹងពន្យល់ពីទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់មនុស្សចំពោះព្រះរបស់គាត់។

ការពិតមួយទៀតគំនិតលះបង់ដើម្បីប្រយោជន៍អ្នកដទៃមានន័យថាបន្ទាប់ពីមនុស្សបានរកឃើញហើយធ្វើតាមគំនិតពន្លឺពន្លឺព្រះអង្គសង្គ្រោះហើយបានយកឈ្នះសេចក្តីស្លាប់និងទទួលបានជីវិតអមតៈហើយដឹងខ្លួនឯងថាគ្មានជីវិតគាត់នឹង កុំទទួលយកអំណរនៃស្ថានបរមសុខដែលព្រះអង្គបានទទួលសំរាប់តែខ្លួនឯងនោះទេផ្ទុយទៅវិញត្រូវស្កប់ចិត្ដនឹងជ័យជំនះរបស់ខ្លួនលើការស្លាប់ហើយរីករាយនឹងផលដែលបានមកពីការនឿយហត់របស់ខ្លួនគឺសំរេចចិត្តផ្ដល់សេវាកម្មរបស់ខ្លួនដល់មនុស្សជាតិដើម្បីសម្រាលទុក្ខនិងទុក្ខវេទនារបស់គេ។ និងជួយពួកគេដល់ចំណុចនៃការស្វែងរកទេវភាពនៅក្នុងនិងនៃការសម្រេចបាននូវ apotheosis ដែលគាត់បានឈានដល់។ នេះគឺជាការលះបង់របស់បុគ្គលម្នាក់ៗចំពោះសកលលោកខ្លួនឯងនៃចិត្តបុគ្គលចំពោះចិត្តជាសកល។ វាគឺជាព្រះដែលក្លាយជាបុគ្គលតែមួយជាមួយព្រះសកលលោក។ គាត់មើលឃើញនិងមានអារម្មណ៍ហើយដឹងខ្លួនឯងនៅក្នុងព្រលឹងមនុស្សទាំងអស់និងព្រលឹងទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅក្នុងគាត់។ វាគឺជាគោលការណ៍ខ្ញុំ - អ្នកនិងអ្នក - សិល្បៈ - ខ្ញុំ។ នៅក្នុងរដ្ឋនេះត្រូវបានដឹងអំពីភាពជាឪពុករបស់ព្រះជាម្ចាស់ភាពជាបងប្អូនរបស់មនុស្សភាពអាថ៌កំបាំងនៃការចាប់កំណើតការរួបរួមនិងភាពតែមួយនៃអ្វីៗទាំងអស់និងភាពទាំងមូលរបស់តែមួយ។

HW Percival