មូលនិធិពាក្យ

នេះ

ពាក្យ

លេខ។ 14 NOVEMBER, 1911 ។ ទេ 2

រក្សាសិទ្ធិ, 1911, ដោយ HW PERCIVAL ។

ក្តីសង្ឃឹមនិងការភ័យខ្លាច។

HOPE បានសម្រាកនៅក្លោងទ្វារនៃឋានសួគ៌ហើយសំឡឹងមើលក្រុមប្រឹក្សានៃព្រះ។

ម្ចាស់ផ្ទះសេឡេស្ទាលបានស្រែកថា“ ចូលទៅ! អូ! ពិតជាអស្ចារ្យណាស់!” ហើយប្រាប់យើងថាអ្នកជានរណាហើយអ្នកចង់ធ្វើអ្វីពីយើង។

ក្តីសង្ឃឹមបានចូល។ ខ្យល់អំពីនាងរំភើបជាមួយនឹងពន្លឺនិងអំណរមុនពេលដែលមិនស្គាល់នៅស្ថានសួគ៌។ នៅក្នុងរូបនាងភាពស្រស់ស្អាតត្រូវបានគេហៅថាជាកិត្តិនាមមានមកុដរបស់ខ្លួនអំណាចបានផ្តល់ជាដំបងនិងពន្លឺនៃអ្វីៗទាំងអស់ដែលត្រូវបានចង់បានបើកឱ្យមើលទៅមនុស្សដែលមិនចេះស្លាប់។ ពន្លឺដ៏អស្ចារ្យចេញពីភ្នែកនៃក្តីសង្ឃឹម។ នាងដកដង្ហើមក្លិនក្រអូបដ៏កម្រលើទាំងអស់។ កាយវិការរបស់នាងបានបង្កើតជាជំនោរនៃជីវិតនៅក្នុងចង្វាក់ដ៏រីករាយនិងគូសបញ្ជាក់ពីទម្រង់ដ៏ស្រស់ស្អាតជាច្រើន។ សំលេងរបស់នាងបានចាក់សោរសរសៃប្រសាទធ្វើអោយសំរួលអារម្មណ៍ធ្វើអោយបេះដូងលោតដោយអំណរផ្តល់ថាមពលថ្មីដល់សំដីហើយវាជាសំលេងពិរោះជាងសំលេងពិរោះ ៗ ។

“ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាត្រូវបានកើតមកហើយត្រូវបានដាក់ឈ្មោះដោយថេតឪពុករបស់អ្នកហើយចិញ្ចឹមបីបាច់ដោយ Desire, Queen of the Underworld និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៃតំបន់ពាក់កណ្តាលនៃសកលលោក។ ប៉ុន្តែទោះបីយ៉ាងនេះក្តីខ្ញុំត្រូវបានហៅដោយឪពុកម្តាយអមតៈរបស់យើងខ្ញុំមានមុនឪពុកម្តាយគ្មានទីពឹងនិងជាឪពុកដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។

“ ខ្ញុំបានខ្សឹបប្រាប់អ្នកបង្កើតនៅពេលដែលសកលលោកបានចាប់កំណើតហើយគាត់បានធ្វើអោយខ្ញុំមានជីវិត។ នៅឯការភ្ញាស់ពងមាន់ជាសកលខ្ញុំរំភើបនឹងមើមហើយបានភ្ញាក់ពីថាមពលដែលមានសក្តានុពលក្នុងជីវិត។ នៅកាយវិការនិងការបង្ហាញម៉ូតនៃពិភពលោកខ្ញុំបានច្រៀងពីវិធានការណ៍នៃជីវិតនិងបានចូលរួមក្នុងកំរិតនៃទីធ្លារបស់ពួកគេទៅជាទម្រង់។ នៅក្នុងសំលេងលំអនៃធម្មជាតិខ្ញុំបានច្រៀងចំរៀងរបស់ម្ចាស់របស់ពួកគេនៅពេលចាប់កំណើតមនុស្សប៉ុន្តែពួកគេមិនបានស្តាប់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំបានដើរជាមួយកូន ៗ នៅលើផែនដីហើយនៅក្នុងសេចក្តីអំណរខ្ញុំបានសម្តែងនូវភាពអស្ចារ្យនិងភាពអស្ចារ្យរបស់ថុសដែលជាជាងឈើរបស់ពួកគេប៉ុន្តែពួកគេមិនបានស្គាល់គាត់ទេ។ ខ្ញុំបានបង្ហាញផ្លូវដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចមួយទៅកាន់ឋានសួគ៌ហើយបានត្រេកត្រអាលភាពវាងវៃនៃផ្លូវប៉ុន្តែភ្នែករបស់ពួកគេមិនអាចមើលឃើញពន្លឺរបស់ខ្ញុំទេត្រចៀករបស់ពួកគេមិនត្រូវនឹងសំលេងខ្ញុំទេហើយលើកលែងតែភ្លើងអមតៈចុះមកលើពួកគេដើម្បីបំភ្លឺអុសដែលខ្ញុំនឹងផ្តល់ឱ្យពួកគេ ដួងចិត្តនឹងក្លាយជាអាសនៈទទេខ្ញុំនឹងមិនត្រូវបានគេស្គាល់និងមិនស្គាល់ដោយពួកគេហើយពួកគេនឹងឆ្លងចូលទៅក្នុងភាពឥតទម្រង់ដែលពួកគេត្រូវបានគេហៅថាដោយមិនសម្រេចបាននូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវបានកំណត់ដោយការគិត។

“ តាមរយៈអ្នកដែលបានឃើញខ្ញុំខ្ញុំមិនដែលភ្លេចឡើយ។ នៅក្នុងខ្ញុំអូបុត្រានៃស្ថានសួគ៌មើលអ្វីៗទាំងអស់! ជាមួយខ្ញុំអ្នកអាចឡើងហួសពីផ្ទៃនៃសេឡេស្ទាលរបស់អ្នកនិងទៅជាកំពស់ដ៏រុងរឿងនិងមិនអាចពន្យល់បានដូចជាមិនទាន់យល់សប្តិ។ ប៉ុន្តែកុំចាញ់បោកខ្ញុំបើមិនដូច្នេះទេអ្នកនឹងបាត់បង់ភាពអស់សង្ឃឹមហើយអាចធ្លាក់ចូលក្នុងនរកដ៏ទាបបំផុត។ ទោះយ៉ាងណានៅក្នុងឋាននរកនៅស្ថានសួគ៌ឬលើសពីនេះខ្ញុំនឹងនៅជាមួយអ្នកប្រសិនបើអ្នកចង់។

“ នៅក្នុងពិភពដែលលេចចេញមកបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំគឺជំរុញដល់មនុស្សទាំងអស់ដែលមិនមានវណ្ណៈ។ ខ្ញុំមិនស្លាប់ទេប៉ុន្តែទម្រង់របស់ខ្ញុំនឹងត្រូវស្លាប់ហើយខ្ញុំនឹងបង្ហាញខ្លួនម្តងទៀតក្នុងទម្រង់ផ្លាស់ប្តូរដែលមិនចេះរីងស្ងួតរហូតដល់ពូជមនុស្សរត់។ នៅក្នុងពិភពលោកទាបខ្ញុំនឹងត្រូវបានហៅដោយឈ្មោះជាច្រើនប៉ុន្តែមានមនុស្សតិចណាស់ដែលស្គាល់ខ្ញុំដូចខ្ញុំដែរ។ មនុស្សសាមញ្ញនឹងសរសើរតម្កើងខ្ញុំដូចផ្កាយរបស់ពួកគេហើយត្រូវបានដឹកនាំដោយពន្លឺរបស់ខ្ញុំ។ អ្នកដែលរៀនសូត្រនឹងប្រកាសខ្ញុំនូវការបំភាន់ហើយថ្កោលទោសខ្ញុំឱ្យបដិសេធ។ ខ្ញុំនឹងនៅតែមិនស្គាល់នៅក្នុងពិភពខាងក្រោមចំពោះអ្នកដែលមិនបានរកឃើញនូវការមិនប្រតិបត្តិតាមខ្ញុំ” ។

ដោយបាននិយាយទៅកាន់ព្រះនានាដែលមានសេចក្តីត្រេកអរសេចក្តីសង្ឃឹមបានផ្អាក។ ហើយពួកគេ, មិនស្តាប់តាមបញ្ជារបស់នាង, បានក្រោកឡើងតែមួយ។

ពួកគេម្នាក់ៗបានស្រែកថា“ សូមមកជារបស់ដែលខ្ញុំចង់បានបំផុត”

សង្ឃឹមថា“ រង់ចាំ” ។ “ ឱកូន ៗ របស់អ្នកបង្កើតអើយ! អ្នកគ្រងមរតកស្ថានសួគ៌! អ្នកណាអះអាងថាខ្លួនខ្ញុំតែម្នាក់ឯងអ្នកនោះក៏ស្គាល់ខ្ញុំដូចខ្ញុំដែរ។ កុំប្រញាប់ពេក។ ត្រូវបានណែនាំក្នុងជំរើសរបស់អ្នកដោយហេតុផលដែលជាអ្នកប្រកែកនឹងព្រះ។ ហេតុផលដេញថ្លៃខ្ញុំនិយាយថា: មើលខ្ញុំដូចខ្ញុំ។ កុំធ្វើឱ្យខ្ញុំខុសចំពោះទម្រង់ដែលខ្ញុំរស់នៅ។ ម៉្យាងទៀតខ្ញុំនឹងត្រូវវិនាសដោយអ្នកវង្វេងពិភពលោកហើយអ្នកនឹងត្រូវវិនាសដោយដើរតាមខ្ញុំហើយដើរលើផែនដីដោយអំណរនិងទុក្ខព្រួយនៅក្នុងបទពិសោធន៍ដែលមិនចេះរីងស្ងួតរហូតដល់អ្នករកឃើញខ្ញុំនៅក្នុងភាពបរិសុទ្ធនៃពន្លឺហើយត្រលប់មកវិញប្រោសលោះ ជាមួយខ្ញុំទៅស្ថានសួគ៌។

“ ខ្ញុំនិយាយអំពីចំនេះដឹង, ពរ, ភាពគ្មានសេចក្តីស្លាប់ការបូជាសេចក្តីសុចរិត។ ប៉ុន្ដែមានមនុស្សតិចណាស់ដែលបានស្ដាប់សំឡេងខ្ញុំ។ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេនឹងបកប្រែខ្ញុំទៅជាភាសានៃដួងចិត្តរបស់ពួកគេហើយនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំនឹងស្វែងរកទំរង់នៃទ្រព្យសម្បត្តិសុភមង្គលសុភមង្គលកិត្តិនាមស្នេហាអំណាច។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្វីដែលពួកគេស្វែងរកខ្ញុំនឹងជម្រុញឱ្យពួកគេ; ដូច្នេះដើម្បីទទួលបានរបស់ទាំងនេះហើយមិនបានរកអ្វីដែលពួកគេចង់បានទេពួកគេនឹងតស៊ូតទៅទៀត។ នៅពេលដែលពួកគេបរាជ័យឬហាក់ដូចជាបានទទួលជោគជ័យម្តងទៀតខ្ញុំនឹងនិយាយហើយពួកគេនឹងស្តាប់សំលេងខ្ញុំហើយចាប់ផ្តើមស្វែងរកពួកគេជាថ្មី។ ហើយពួកគេនឹងស្វែងរកនិងខិតខំរហូតទាល់តែពួកគេស្វែងរកខ្ញុំហើយមិនស្វែងរករង្វាន់របស់ខ្ញុំ។

«ត្រូវមានប្រាជ្ញាជាអមតៈ។ ស្តាប់តាមហេតុផលឬអ្នកនឹងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយប្អូនស្រីភ្លោះរបស់ខ្ញុំគឺការភ័យខ្លាចដែលមិនទាន់ស្គាល់អ្នក។ នៅក្នុងវត្តមានដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់នាងមានថាមពលដើម្បីធ្វើឱ្យទទេហើយនៅតែដួងចិត្តរបស់អ្នកនៅពេលនាងលាក់ខ្ញុំពីការឃ្លាំមើលរបស់អ្នក។

“ ខ្ញុំបានប្រកាសខ្លួនខ្ញុំហើយ។ ស្រឡាញ់ខ្ញុំ។ សូមកុំ​ភ្លេច​ខ្ញុំ។ សូមយកខ្ញុំទៅតាមដែលអ្នកចង់បាន»។

បំណងប្រាថ្នាភ្ញាក់ឡើងនៅក្នុងព្រះ។ ម្នាក់ៗបានឃើញនៅក្នុងក្តីសង្ឃឹមគ្មានប្រយោជន៍ទេប៉ុន្តែវត្ថុនៃបំណងប្រាថ្នាភ្ញាក់របស់គាត់។ មនុស្សថ្លង់ទៅនឹងហេតុផលនិងមន្តស្នេហ៍ដោយរង្វាន់នៅក្នុងទិដ្ឋភាពពួកគេបានជឿនលឿននិងនៅក្នុងសំលេងច្របូកច្របល់បាននិយាយថា:

“ ខ្ញុំយកអ្នកនូវក្តីសង្ឃឹម។ ជារៀងរហូតអ្នកគឺជារបស់ខ្ញុំ។

ដោយភាពក្រអឺតក្រទមម្នាក់ៗបានធ្វើឱ្យមានសេចក្តីក្លាហានដើម្បីទាក់ទាញក្តីសង្ឃឹមដល់ខ្លួនឯង។ ប៉ុន្តែទោះបីជាវាហាក់ដូចជាគាត់ថាគាត់បានឈ្នះរង្វាន់របស់គាត់ក្តីសង្ឃឹមបានរត់គេច។ ពន្លឺនៃស្ថានសួគ៌បានចេញទៅជាមួយក្តីសង្ឃឹម។

នៅពេលដែលព្រះបានប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើតាមសេចក្តីសង្ឃឹមនោះស្រមោលដ៏អាក្រក់មួយបានធ្លាក់នៅលើទ្វារនៃស្ថានសួគ៌។

ពួកគេឆ្លើយថា៖ «មានវត្តមានហើយ។ យើងស្វែងរកក្តីសង្ឃឹមហើយមិនមែនជាស្រមោលគ្មានស្រមោលនោះទេ។

នៅក្នុងដង្ហើមប្រហោងស្រមោលបានខ្សឹបថា៖

“ ខ្ញុំខ្លាច”

ភាពស្លាប់នៃសេចក្តីស្លាប់បានអាស្រ័យនៅលើទាំងអស់។ អវកាសញ័រជាសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃឈ្មោះដ៏គួរឱ្យខ្លាចនេះបានធ្វើឱ្យពិភពលោកវិលជុំវិញ។ ការខ្សឹបនោះបានថ្ងូរពីភាពទុក្ខវេទនានៃទុក្ខសោកធ្វើឱ្យពិភពលោកឈឺចាប់និងឈឺចាប់និងអស់សង្ឃឹមចំពោះមនុស្សរមែងរងទុក្ខវេទនាឥតឈប់ឈរ។

ការភ័យខ្លាចបាននិយាយថា“ មក” អ្នកបានដកសេចក្តីសង្ឃឹមហើយបានកោះហៅខ្ញុំ។ ខ្ញុំរង់ចាំអ្នកនៅខាងក្រៅទ្វារស្ថានសួគ៌។ កុំស្វែងរកក្តីសង្ឃឹម។ នាងគឺជាពន្លឺមួយយ៉ាងខ្លីពន្លឺផូស្វាល័រ។ នាងធ្វើឱ្យសកម្មភាពដល់សុបិន្តអាក្រក់ហើយអ្នកដែលទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ពីនាងក្លាយជាទាសកររបស់ខ្ញុំ។ ក្តីសង្ឃឹមត្រូវបានបាត់បង់។ ស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៍ដ៏ខ្ពស់បំផុតរបស់ព្រះឬឆ្លងកាត់ច្រកទ្វារហើយធ្វើជាទាសកររបស់ខ្ញុំហើយខ្ញុំនឹងរុញអ្នកឡើងលើលំហរដោយគ្មានសេចក្តីសង្ឃឹមនៃសេចក្តីសង្ឃឹមហើយអ្នកនឹងមិនឃើញនាងទៀតឡើយ។ នៅពេលនាងហៅអ្នកហើយឈោងទៅយកនាងអ្នកនឹងឃើញខ្ញុំនៅជំនួសនាង។ មើលខ្ញុំ! ភ័យខ្លាច” ។

ព្រះបានឃើញការភ័យខ្លាចហើយពួកគេញាប់ញ័រ។ នៅតាមខ្លោងទ្វារមានជីវិតទទេ។ នៅខាងក្រៅអ្វីៗទាំងអស់ងងឹតហើយរញ្ជួយនៃការភ័យខ្លាចបានរញ្ជួយនៅលើលំហ។ ផ្កាយស្លេកមួយញ័រហើយសម្លេងខ្សោយនៃក្តីសង្ឃឹមបានបន្លឺឡើងតាមទីងងឹត។

កុំគេចចេញពីការភ័យខ្លាច នាងជាស្រមោល។ ប្រសិនបើអ្នកនឹងរៀនពីនាងនាងមិនអាចធ្វើបាបអ្នកបានទេ។ នៅពេលដែលអ្នកឆ្លងកាត់និងដកការភ័យខ្លាចអ្នកនឹងបានលោះខ្លួនអ្នកហើយរកខ្ញុំហើយយើងនឹងត្រលប់ទៅឋានសួគ៌វិញ។ សូមមកតាមខ្ញុំហើយអោយហេតុផលដឹកនាំអ្នកចុះ” ។

សូម្បីតែការភ័យខ្លាចក៏មិនអាចរារាំងនូវអមតៈដែលបានស្តាប់សំលេងនៃក្តីសង្ឃឹមដែរ។ ពួកគេ​ថា:

“ វាប្រសើរជាងក្នុងការវង្វេងស្មារតីនៅលើអាណាចក្រដែលមិនស្គាល់ជាមួយនឹងក្តីសង្ឃឹមជាជាងនៅលើមេឃដែលនៅទទេដោយភ័យខ្លាចនៅមាត់ទ្វារ។ យើងធ្វើតាមក្តីសង្ឃឹម។

ដោយមានការព្រមព្រៀងគ្នាមួយដែលម្ចាស់ផ្ទះអមតៈបានចាកចេញពីស្ថានសួគ៌។ នៅខាងក្រៅច្រកទ្វារការភ័យខ្លាចបានចាប់ពួកគេហើយឱបពួកគេហើយធ្វើឱ្យពួកគេភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់ក្រៅពីក្តីសង្ឃឹម។

ជំរុញដោយការភ័យខ្លាចនិងវង្វេងវង្វាន់ក្នុងពិភពងងឹតមនុស្សអមតៈបានចុះមកផែនដីនៅសម័យដើមហើយបានតាំងទីលំនៅរបស់ពួកគេនៅជាមួយហើយបាត់ខ្លួនក្នុងចំណោមមនុស្សរមែងស្លាប់។ ហើយក្តីសង្ឃឹមបានមកជាមួយពួកគេ។ តាំងពីយូរណាស់មកហើយពួកគេបានភ្លេចថាពួកគេជានរណាហើយមិនអាចលើកលែងតែតាមរយៈក្តីសង្ឃឹមទេចាំពួកគេមកពីណា។

ក្តីសង្ឃឹមរីកដុះដាលនៅក្នុងបេះដូងយុវវ័យដែលមើលឃើញនៅក្នុងយុវវ័យគឺជាផ្លូវដែលរីកដុះដាល។ ចាស់និងនឿយហត់ក្រឡេកមើលទៅផែនដីវិញសម្រាប់ក្តីសង្ឃឹមប៉ុន្តែការភ័យខ្លាចបានមកដល់។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានអាយុច្រើនឆ្នាំហើយក្តីសង្ឃឹមបន្ទាប់មកប្រែទៅជាមើលទៅស្ថានសួគ៌។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមានក្តីសង្ឃឹមពួកគេបានក្រឡេកមើលទៅស្ថានសួគ៌ការភ័យខ្លាចបានក្រឡេកមើលពួកគេហើយពួកគេមិនឃើញហួសពីច្រកទ្វារចូលគឺសេចក្តីស្លាប់។

ជំរុញដោយភាពភ័យខ្លាចមនុស្សអមតៈដើរលើផែនដីដោយបំភ្លេចចោលប៉ុន្តែក្តីសង្ឃឹមនៅជាមួយពួកគេ។ ថ្ងៃណាមួយនៅក្នុងពន្លឺដែលត្រូវបានរកឃើញដោយភាពបរិសុទ្ធនៃជីវិតពួកគេនឹងបំបាត់ការភ័យខ្លាចស្វែងរកក្តីសង្ឃឹមហើយនឹងស្គាល់ខ្លួនឯងនិងឋានសួគ៌។