មូលនិធិពាក្យ

ការផ្លាស់ប្តូរលំដាប់: ខាងលើគឺស្រាល, ខាងក្រោមគឺជាជីវិតដែលបង្កើតខ្លួនវាទៅជាទម្រង់ផ្សេងៗគ្នាអំពីមជ្ឈមណ្ឌល។

មជ្ឈមណ្ឌលគឺជាជីវិតហើយនៅកណ្តាលគឺស្រាលហើយនៅក្នុងនិងអំពីគ្រប់ទម្រង់ទាំងអស់មានជីវិត។

- ឡៃ។

នេះ

ពាក្យ

លេខ។ 1 AUGUST, 1905 ។ ទេ 11

រក្សាសិទ្ធិ, 1905, ដោយ HW PERCIVAL ។

ជីវិត។

គោលការណ៍ដ៏អស្ចារ្យនៃពិភពគ្មានរដូវគឺមនសិការចលនាសារធាតុនិងដង្ហើម។ កត្តាឬដំណើរការដ៏អស្ចារ្យតាមរយៈគោលការណ៍នៃពិភពគ្មានរដូវត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងពិភពលោកដែលបានបង្ហាញគឺ៖ ជីវិតទម្រង់ភេទនិងបំណងប្រាថ្នា។ ការសំរេចបាននូវកត្តាឬដំណើរការទាំងនេះតាមរយៈការបង្ហាញនៅក្នុងពិភពដ៏អស្ចារ្យគឺ៖ ការគិតលក្ខណៈបុគ្គលព្រលឹងនិងឆន្ទៈ។ គោលការណ៍កត្តានិងការសំរេចចុងក្រោយត្រូវបានដោះស្រាយហើយក្លាយជាមនសិការ។ ប្រធានបទនៃពិភពគ្មានរដូវត្រូវបានគេមើលយ៉ាងខ្លី។ កត្តាទីមួយនៅក្នុងពិភពលោកដ៏អស្ចារ្យគឺនៅចំពោះមុខយើង: ប្រធានបទនៃជីវិត។ មនសិការគឺជាគំនិតនៃការសំរេចបានទាំងអស់។ ដោយសារវត្តមានរបស់វាអ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានដឹកនាំឆ្លងកាត់រដ្ឋនិងលក្ខខណ្ឌរហូតដល់ការសំរេចបានចុងក្រោយ។

ជីវិតគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃដំណើរការនេះ។ សភាវគតិដំបូងនិងការខិតខំ; ការរីកចម្រើនតាមរយៈការបង្ហាញនៅក្នុងពិភពលោកដ៏អស្ចារ្យ។ ជីវិតគឺជាដំណើរការនៃការក្លាយជា; វាគ្រាន់តែជាមធ្យោបាយមិនមែនចុងបញ្ចប់ទេ។ ជីវិតនៅក្នុងពិភពដ៏អស្ចារ្យមិនមែនទាំងអស់ទេ។ វាគ្រាន់តែជាចលនាមួយក្នុងចំណោមចលនា - ចលនាចំកណ្តាល - ដែលសកលលោកដ៏អស្ចារ្យត្រូវបានវិវត្តទៅជាទំរង់ដូចដែលវាត្រូវបានដកហូតចេញពីសារធាតុដែលមានលក្ខណៈដូចគ្នា។

ជិវិតគឺជាមហាសមុទ្រដ៏ខ្លាំងដែលមហាដង្ហើមផ្លាស់ទីបណ្តាលឱ្យវិវឌ្ឍន៍ពីប្រព័ន្ធជម្រៅដែលមិនអាចមើលបាននិងមើលមិនឃើញនៃសកលលោកនិងពិភពលោក។ ទាំងនេះត្រូវបានបង្កើតនៅលើជំនោរនៃជីវិតដែលមើលមិនឃើញទៅជាទម្រង់ដែលអាចមើលឃើញ។ ប៉ុន្តែបន្តិចក្រោយមកជំនោរនឹងប្រែទៅជាអ្វីដែលមើលមិនឃើញ។ ដូច្នេះនៅលើជំនោរនៃជីវិតដែលយើងមើលមិនឃើញពិភពលោកត្រូវបានទាញចេញនិងទាក់ទាញម្តងទៀត។ មានចរន្តទឹកជាច្រើននៃមហាសមុទ្រនៃជីវិត។ ពិភពលោករបស់យើងជាមួយវាទាំងអស់រស់នៅក្នុងចរន្តមួយក្នុងចំណោមចរន្តទាំងនេះ។ អ្វីដែលយើងដឹងអំពីជីវិតគឺមានតែការឆ្លងកាត់របស់វាតាមរយៈទម្រង់ដែលអាចមើលឃើញនៅពេលផ្លាស់ប្តូរជំនោររបស់វាពីការមើលមិនឃើញទៅជាអ្វីដែលមើលមិនឃើញ។

ជីវិតគឺមានបញ្ហាប៉ុន្តែវាល្អជាងធាតុដែលគេដឹងថាវាមិនអាចត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជាមួយនឹងបញ្ហារូបវិទ្យា។ វិទ្យាសាស្រ្តគឺជាវេទមន្តបញ្ញានៃអរិយធម៌ទំនើប; ប៉ុន្តែវិទ្យាសាស្ត្រសំភារៈនិយមនឹងស្លាប់ក្នុងវ័យកុមារភាពរបស់វាប្រសិនបើវាមិនរីកលូតលាស់ហួសពីកំរិតទាបនៃពិភពលោកដ៏អស្ចារ្យនោះទេ។ ក្តីសុបិន្តរបស់រូបវិទូគឺដើម្បីបញ្ជាក់ថាជីវិតគឺជាលទ្ធផលជាជាងបុព្វហេតុ។ គាត់នឹងបង្កើតជីវិតដែលគ្មានជីវិត។ គ្រប់គ្រងប្រតិបត្តិការរបស់ខ្លួនដោយច្បាប់ជាក់លាក់។ ផ្តល់ឱ្យវាដោយភាពវៃឆ្លាត; បន្ទាប់មករលាយបាត់ទៅដោយបន្សល់ទុកនូវដានដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងទម្រង់ហើយក៏មិនបានបង្ហាញពីភាពវៃឆ្លាតដែរ។ មានអ្នកដែលជឿថាជីវិតអាចត្រូវបានផលិតនៅកន្លែងដែលមិនមាន។ ដែលវាអាចបង្ហាញពីភាពវៃឆ្លាត; ភាពវៃឆ្លាតនោះអាចរលាយបាត់ជារៀងរហូត។ ប៉ុន្តែវានឹងមិនត្រូវបានសន្មតថាបែបនេះអាចយល់ពីដំណើរការនៃជីវិតខណៈពេលដែលពួកគេបដិសេធមិនជឿឬស្មានអំពីអត្ថិភាពរបស់វាក្រៅពីទម្រង់។ ការបង្ហាញខ្លះនៃជីវិតត្រូវបានគេកោតសរសើរប៉ុន្តែអ្នកដែលអះអាងថាអាចបង្កើតជីវិតពីបញ្ហា“ និចលភាព” នៅតែឆ្ងាយពីដំណោះស្រាយនៃបញ្ហាដូចដើម។ ដើម្បីបង្កើតជីវិតពីរូបធាតុអសកម្មអាចបណ្តាលឱ្យរកឃើញថាមិនមាន“ និចលភាព” ទេពីព្រោះគ្មានជីវិតណាអាចត្រូវបានផលិតនៅកន្លែងដែលគ្មានជីវិតឡើយ។ ទំរង់នៃការបង្ហាញនៃជីវិតអាចមានលក្ខណៈមិនចេះរីងស្ងួតប៉ុន្តែជីវិតមានវត្តមានគ្រប់ទម្រង់ទាំងអស់។ ប្រសិនបើជីវិតមិនមែនជាឧប្បត្តិហេតុរួមគ្នាជាមួយបញ្ហាទេនោះបញ្ហាមិនអាចផ្លាស់ប្តូរជាទម្រង់បានទេ។

ជីវវិទូមិនអាចរកឃើញដើមកំណើតនៃជីវិតទេពីព្រោះការស្វែងរករបស់គាត់ចាប់ផ្តើមនិងបញ្ចប់ខណៈដែលជីវិតកំពុងឆ្លងកាត់ពិភពនៃទម្រង់។ គាត់បដិសេធមិនស្វែងរកជីវិតមុនពេលវាលេចឡើងឬធ្វើតាមវានៅក្នុងការប៉ាន់ស្មានរបស់គាត់បន្ទាប់ពីវាចាកចេញពីទម្រង់បែបបទ។ ជីវិតគឺជាភ្នាក់ងារអាថ៌កំបាំងដែលបានលេចចេញមកតាមរយៈទំរង់ប៉ុន្តែជីវិតគឺជាកត្តាដែលយើងបង្កើតទំរង់ៈដូចនេះចលនានៃជំនោរនៃជីវិតនៅក្នុងការរលាយនិងការកសាងទម្រង់ឡើងវិញ។ ជីវិតគឺជាគោលការណ៍នៃការរីកចម្រើននិងការពង្រីកអ្វីៗទាំងអស់។

ផែនដីរបស់យើងប្រៀបដូចជាអេប៉ុងប្រហោងនិងស្វ៊ែរនៅក្នុងចរន្តនៃមហាសមុទ្រ។ យើងរស់នៅលើស្បែកនៃអេប៉ុងនេះ។ យើងត្រូវបានទទួលរងដោយសាររលកនេះនៅលើរលកចូលនៃមហាសមុទ្រនៃជីវិតហើយបន្ទាប់ពីមួយរយៈនៅឯ ebb យើងទុកនៅលើរលកហើយបន្តដំណើរទៅមុខប៉ុន្តែនៅតែស្ថិតក្នុងមហាសមុទ្រនៃជីវិត។ នៅពេលដែលសកលលោកនិងពិភពលោករបស់វារស់នៅក្នុងមហាសមុទ្រនៃជីវិតដូច្នេះនៅពេលចិត្តឆ្លងកាត់ដង្ហើមចូលក្នុងខ្លួននៅពេលចាប់កំណើតនោះម្នាក់ៗនឹងឆ្លងចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្ររៀងៗខ្លួន។

នៅក្នុងអាគារនៃជីវិតរបស់រាងកាយប្រញាប់ប្រញាលនិងសាងសង់ស្របតាមការរចនាដែលបានរៀបចំហើយសរីរាង្គនៃស្មារតីត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ចិត្តដែលរស់នៅក្នុងរូបកាយនេះមានភាពរស់រវើកក្នុងជីវិតត្រេកត្រអាល។ ចរន្តសុទ្ធនៃជីវិតដែលឆ្លងកាត់រាងកាយន័យត្រូវបានពណ៌ដោយបំណងប្រាថ្នានៃអារម្មណ៍។ ដំបូងគំនិតឆ្លើយតបនឹងអារម្មណ៍រីករាយនៃអារម្មណ៍នៃជីវិត។ ភាពរីករាយគឺជាដំណាក់កាលមួយនៃអារម្មណ៍នៃជីវិតដំណាក់កាលមួយទៀតរបស់វាគឺឈឺចាប់។ ចិត្តរំជើបរំជួលដោយភាពរីករាយនៅពេលជួបប្រទះអារម្មណ៍នៃជីវិតនៅក្នុងខ្លួន។ ការព្យាយាមបង្កើនអារម្មណ៍រីករាយផ្តល់នូវបទពិសោធន៍នៃអារម្មណ៍រីករាយនៅពេលដែលហត់នឿយសរីរាង្គនៃអារម្មណ៍លែងឆ្លើយតបទៅនឹងចរន្តនៃជីវិតដែលមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ នៅក្នុងពិភពលោកដែលបានបង្ហាញភាពពេញលេញនៃជីវិតគឺស្ថិតនៅក្នុងការគិតហើយគំនិតផ្លាស់ប្តូរចរន្តជីវិត។

យើងរស់នៅក្នុងមហាសមុទ្រនៃជីវិតនេះប៉ុន្តែការរីកចម្រើនរបស់យើងពិតជាយឺតណាស់ពីព្រោះយើងដឹងតែជីវិតនៅពេលវារំញោចអារម្មណ៍។ ចិត្តរីករាយខណៈពេលដែលអារម្មណ៍បានលាតត្រដាងនិងបំពេញដោយដំណើរនៃជីវិត។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលការវិវឌ្ឍន៍នៃចិត្តគំនិតឈានដល់កំរិតនៃការលាតត្រដាងរាងកាយរបស់ពួកគេពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញដោយជំនោរនៃជីវិតលុះត្រាតែចិត្តនោះរួចផុតពីការស្រែកថ្ងូរខាងរាងកាយដែលវាអាចលាតត្រដាងនូវអារម្មណ៍ខាងក្នុង។ បនា្ទាប់មកវានឹងទប់វាចេញពីចរន្តទឹករបស់វាទៅក្នុងចរន្តខ្ពស់នៃជីវិត។ បន្ទាប់មកចិត្តមិនត្រូវបានហូរហៀរដោយចរន្តនៃការភ្លេចភ្លាំងហើយក៏មិនរលត់ទៅលើផ្ទាំងថ្មនៃការបំភាន់និងស្រឡាំងកាំងដែរប៉ុន្តែត្រូវបានទ្រាំទ្រនៅលើអាវផាយរបស់វាចូលទៅក្នុងចរន្តជីវិតដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចជាកន្លែងដែលវារៀននិងរក្សាលំនឹងហើយអាចកាច់ចង្កូតបាន។ វគ្គសិក្សាដោយសុវត្ថិភាពឆ្លងកាត់ចរន្តនិងដំណាក់កាលទាំងអស់នៃជីវិត។

ជីវិតមិនអាចនៅទ្រឹងបានទេ។ ជីវិតនៃអារម្មណ៍នេះមានរយៈពេលប៉ុន្តែមានរយៈពេលខ្លី។ ការឈោងចាប់អារម្មណ៍តាមរយៈគំនិតនឹងនៅគ្រប់ទម្រង់នៃជីវិតនេះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវិញ្ញាណបានលាតត្រដាងនិងមានភាពចាស់ទុំនៅក្នុងជីវិតរបស់ពិភពលោកនេះពួកគេនឹងរលាយសាបសូន្យ។ ទំរង់ដែលគំនិតនឹងត្រូវរលុបបាត់ហើយបាត់ទៅសូម្បីតែពេលដែលគេចាប់បានក៏ដោយ។

គំនិតស្វែងរកបទពិសោធន៍នៅក្នុងជីវិតដែលវាឈានដល់វាដែលអាចរៀនសូត្រដើម្បីស្រាវជ្រាវនិងរុករកជម្រៅរបស់វា។ នៅពេលដែលចិត្តអាចស្វែងរកជម្រៅនិងកាន់ផ្លូវពិតរបស់ខ្លួនប្រឆាំងនឹងចរន្តប្រឆាំងទាំងអស់វត្ថុនៃជីវិតកំពុងត្រូវបានសម្រេច។ ចិត្តត្រូវបានរំញោចនិងរឹងមាំដោយចរន្តផ្ទុយគ្នានៅពេលវាយកឈ្នះពួកគេ។ បនា្ទាប់មកវាអាចប្រើចរន្តទាំងអស់នៃជីវិតសម្រាប់ការល្អជំនួសឱ្យការងាកចេញពីទិសដៅរបស់វាហើយយកឈ្នះដោយពួកគេ។

អ្វីដែលយើងគិតបច្ចុប្បន្នឬដឹងមានតែអាយុកាលនៃទម្រង់ដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូរ។ អ្វីដែលយើងគួរព្យាយាមដឹងនិងរស់នៅគឺជីវិតអស់កល្បជានិច្ចការសំរេចបានធំធេងគឺមនសិការ។